دوازده رخ از کوه فرود آمد. در دامنه کوه توسیان گرد آمده بودند.  وی نگاهی  به ایشان انداخت و گفت: براستی که شما فراموشکارانید. سپس چوب دست زوفایش را بر زمین افکند و قدم بر جاده زرین سمرقند نهاد.

دستم بوی گل میداد

مرا به چیدن گل محکوم کردند

اما کسی فکر نکرد شاید گلی کاشته باشم

(چه گوارا)

می گویند پسر بزرگ خانواده به اندازه پدرش عمر خواهد کرد. اگر چنین باشد، نوزده سال دیگر زندگی خواهم کرد.

غذا خوردن هم مانند هر امری دارای زیبایی شناسی خاص خود است و افراد کمی هستند که می دانند چطور با غذا مواجه شوند و از آن لذت ببرند. گاهی تماشای غذا خوردن دیگران اشتهایم را زیاد می کند و گاه برعکس. چند روز پیش جایی مهمان بودم و با وجود اینکه همه چیز به وفور روی میز قرار داشت، باز برخی افراد که سر وضعشان چندان با فعلشان هماهنگی نداشت، از هول تمام نشدن دسر، کارامل و ژله را کنار یا روی برنجشان می ریختند و چه آشوبی به پا بود در ظرف غذای اینان. تا به حال ندیده بودم کسی کچاپ را توی سوپ بریزد. جالب است که خود من زیاد هم در غذا خوردن مبادی آداب نیستم اما دیگر اینجورش را ندیده بودم.

پی نوشت: وقتی این مطلب را می نوشتم نمی دانستم امروز روز جهانی غذا است و از هر شش نفر در جهان، یک نفر سر گرسنه بر بالین می گذارد.

با چشمهای فرو بسته نشست و خود را در سرزمین عجایب دید. هر چند می دانست کافیست چشم باز کند تا دنیا همان دنیای کسل کننده واقعیت ها باشد. 

«آلیس در سرزمین عجایب»

در انتظار آلیس در سرزمین عجایب تیم برتون...