پرده اول : كلاس اول دبستان بودم . يادم هست كه يكروز مدرسه را خيلي زودتر از وقت معمول تعطيل كردند . مدير مدرسه  سر صف گفته بود كه بعد از تعطيل شدن بدون معطلي به خانه برويم . شيفت ظهر بوديم . مدير گفته بود اگر زود به خانه نرويم و بجايش توي كوچه ها پرسه بزنيم يا طبق عادت هميشگي برويم زمين خاكي نزديك مدرسه به دعوا و كتك كاري يا هر كاري غير از مدرسه رفتن بكنيم ، او متوجه خواهد شد ؛ بعد نه تنها به پدر و مادرهايمان اطلاع خواهد داد كه از نمره انضباط مان هم كم مي كند و همه اينها به كنار بايد روز بعد كف دستانمان را  براي ضربه هاي تركه آماده كنيم .

با همه كودكيمان انگار دانسته بوديم كه حرفهاي آقاي مدير آنقدرها هم جدي نيست . توي بچه ها پچپچه هايي بود . حرف از اعدام بود و ...

 همه ما به ياد داشتيم آنروز كه جهانگير، بطري شكسته دوغ آبعلي را توي شكم حسن آقا فرو كرد و جلوي چشم همه ما بچه دبستاني ها كه تازه تعطيل شده بوديم ، بطري خون آلود را بيرون كشيد و زمين انداخت و گريخت . پسر حسن آقا ، شاگرد مدرسه ما بود . بالاي سر پدرش كه رسيد ، حسن آقا به پهلو روي آسفالت خيابان غلتيده بود و از دهانش كف و خون بيرون مي زد . فقط خون بود و خون و ناله هاي گوشخراش . گوشم را گرفتم و چشمهايم را بستم .

خانه جهانگير ته كوچه ما بود . مي شناختمش . چه كاره بود نمي دانم . يكبار با پدرم سلام و عليكي كرده بود و از من پرسيده بود كلاس چندم هستم و وقتي خواسته بود دستي به سرم بكشد پدرم مرا پس كشيده بود و دستم را محكم فشرده بود .

بچه ها مي گفتند قرار است جهانگير را توي زمين خاكي نزديك مدرسه جلوي چشم همه دار بزنند . يكي از بچه ها قسم مي خورد كه جرثقيل بزرگي را ديده كه از جلوي پنجره كلاس گذشته و به سمت زمين خاكي رفته است . از مدرسه كه بيرون زديم همه بي اختيار كشيده شديم به طرف زمين خاكي . چند كوچه بيشتر فاصله نبود . يكي گفته بود :« زود باشين الان دير مي شه !» قدمهايم را تند كردم . يك دفعه چيزي عين برق گرفتگي توي تنم موج زد و گذشت . بعد دلشوره اي از بالاي شكمم شروع شد و كشيد به زانو هايم . قدمهايم سست شد . اما رسيده بودم تقريبا . از دور جمعيت مثل مورچه هايي كه گرد سوراخشان توي هم مي لولند ، دور بلنداي آهني جرثقيل جمع شده بودند . فكر مي كردم بايد جهانگير را ببينم ، اما هر چه چشم دواندم خبري از او نبود . هركه را مي شناختم و نمي شناختم آمده بودند . همكلاسيم هادي تخمه گرفته بود . يك مشت هم به من داد . دلم مي خواست يكبار ديگر جهانگير را ببينم . تا يكسال پيش هر روز مي ديدمش كه سرپا توي اغذيه گل سرخ ايستاده و ساندويچ دو نانه گاز مي زند و دوغ آبعلي سر مي كشد . حتا روزي كه شيشه دوغ را به سنگ جلوي پيشخوان اغذيه فروشي كوبيد و با آن شكم حسن آقا را پاره كرد ، ديده بودمش كه با چه ولعي ساندويچ بندري اش را با انگشت توي دهانش مي چپاند .

طناب دار همان بود كه هميشه توي فيلمها ديده بودم . چيزي شبيه سيم بكسل كه از قلاب چرثقيل آويزان بود و توي هوا تاب مي خورد .

توي فيلمها ، شب آخر از اعدامي مي پرسند چه غذايي دوست دارد و هر چه خواست برايش آماده مي كنند . دلم مي خواست بدانم جهانگير چه چيزي سفارش داده . با خودم فكر كردم شايد چلو كباب يا يك مرغ درسته يا شايد بندري ...

ناگهان دستي روي شانه ام خورد . سر برگرداندم . آقاي مدير بود .

- آ... ق ... قا ... اج...ا...ز ... ه ...

 ديگرصبر نكردم . تا خانه يك نفس دويدم و خدا مي داند چقدر ناراحت شدم از اينكه نتوانستم دار زدن جهانگير را ببينم . همه چيز برايم حكم يك مراسم كارناوال را داشت آنروزها .

تا يكماه بعد از روز اعدام ، بچه ها حرف ديگري نداشتند جز جهانگير . از اين مي گفتند كه چطور دو سرباز بازوهايش را گرفته اند و چشمهايش را با دستمال چرك مرده اي بسته اند و طناب را به دورگردنش محكم كرده اند و اينكه چطور جهانگير دست و پاي بسته اش را بالاي دار به هم مي زده ، چطور جان مي داده ، چطور از گلويش صداي خرخر مي آمده و چطور يك لنگه از دمپايي اش از پايش كنده شده و روي زمين افتاده است .

همه اينها در خاطره تك تك ما بچه هاي كلاس اول ثبت شد . بعد چند ماه كم كم اين زمزمه ها و تعريف كردنهاي گاه پنهاني فرونشست اما كاملا از بين نرفت . هركس هرجا و وقتي كه موقعيت را مناسب مي ديد باز پاي جهانگير را به ميان مي كشيد . اما چيزي كه درهربار تعريف كردن هميشه تغيير مي كرد ، ميزان جزيياتي بود كه به اصل ماجرا افزوده مي شد و به مراتب لذت مخاطب افزايش مي يافت . راوي هميشه مي خواست گوشه ناگفته ديگري را رو كند . ما با هر بار شنيدن اين داستان « آري مي گفتيم ، به نيازي دهشتناك، و افزون بر آن خاموشي ناپذير^»۲. گمان مي كرديم وراي آنچه آنجا اتفاق افتاده ، بايد چيزهاي ديگري هم پس پرده باشد كه از ديد ما پنهان مانده است .

خاطرم هست كه سالهاي چهارم و پنجم دبستان ، آنچه كه بسيار دگرگون شده بود درهر بار شنيدن و يادآوري اين اتفاق ، نوع لذتي بود كه از آن مي برديم . بچه ها دست و پا زدن جهانگير را بالاي دار ، حتا صداي خرخر كردن گلويش را پيش از جان دادن تقليد مي كردند . موج بي پرده اي از روايتهاي خشن وارد ذهنيت ما شده بود . مردوديها و بچه هاي بزرگتر، رگه هايي اروتيك چاشني حرفهاشان كرده بودند كه براي ما تازگي داشت و چيزي از آن نمي فهميديم . همه ما شاهد خشونت بي پرده اي بوديم كه بدون لاپوشاني در برابر ديدگانمان رخ داده بود . خشونتي قانوني كه كاملا مشروع مي نمود .