راحت خاطر ، بعد از نااميدي كامل ، وقتي مايوس مي شوي حتا از يك درصد اميد باقي مانده ، دلچسب است .

در تنهايي ات ، وقتی به فكر همه آن جد و جهد بيهوده اي كه بي سرانجام مانده است مي افتي ، دیگر قادر نیستی نيشخند تمسخر را از لبت دور كني . ناخودآگاه گوشه لبت بالا مي رود و به حماقت خود مي خندي و شرمسار مي شوي از خودت . خواب ، بعد ياس مطلق چقدر لذت بخش است .

بيت :

همه خطاي من است اين كه مي رود بر من

ز دست خويشتنم تا به خويشتن چه رسد 

                                                 ( سعدي )

فرو مي روم در خودم . اعضايم يكي يكي تحليل مي رود به داخل و به پيروي از آن روانم كشيده مي شود به سوي نافه اي كه در درونم گشوده است . عضوهاي تنم تك تك در انتظار گرداب پاياني اند . من ديگر بيرون فيزيكي ندارم .